مورد علاقه ها 0

آسیب دیدگی ماهیچه - کشیدگی

کشیدگی ماهیچه

آسیب های عضلانی

آسیب های عضلانی به دلیل عدم توجه و درمان مناسب و به موقع، به صورت یکی از رایج ترین صدمات در ورزش در آمده اند. این گونه مصدومیتها در اغلب موارد، به دلیل آنکه اکثر بیماران می توانند فعالیتهای روزانه خود را بعد از وارد آمدن آسیب انجام دهند، چندان مورد توجه قرار نمی گیرند. براساس پاره ای از تحقیقات، ۱۰ تا ۳۰ درصد از کل آسیب های ورزشی شامل صدمات ماهیچه ای هستند. علاوه بر این مشخص شده است که ۳۰ درصد از آسیب های ورزش فوتبال، شامل صدمات ماهیچه ای هستند. ماهیچه به واسطه ضربه مستقیم (اصابت یک ضربه)، و نیز از طريق ضربه غیر مستقیم (تحمیل فشار زیاد) دچار آسیب می شود. پیامد این صدمات می تواند شامل پارگی و هماتوم یا خون مردگی باشد. پارگی می تواند کلی یا جزیی باشد و ممکن است به انواع پراکنده و متراکم نیز تقسیم شود. هماتوم ممکن است که به صورت بین یا درون ماهیچه ای ایجاد شود که البته تفاوت های زیادی بین درمان و پیش آگهی این دو نوع وجود دارد. آسیبهای ماهیچه ای معمولا" بدون خطر هستند اما اغلب به دلیل درمان نامناسب که می تواند باعث غیبت طولانی مدت از فعالیتهای ورزشی شود، برای ورزشکاران آزار دهنده است. به منظور پیشگیری و درمان آسیب ها به بهترین وجه ممکن، آگاهی از ساختمان و عملکرد طبیعی ماهیچه، ضروری است.

ساختمان ماهيچه

در بدن انسان بیش از ۳۰۰ ماهیچه که در حدود ۴۰ درصد از کل وزن بدن را تشکیل می دهند، وجود دارد. هر ماهیچه دارای یک خاستگاه فوقانی (سر) و یک محل اتصال تحتانی است. قسمت حجیم عضله (که شکم عضله خوانده می شود) بخش انقباض فعال ماهیچه را تشکیل می دهد. ماهیچه ها اغلب دارای یک تاندون هستند که از طریق آن به استخوانها متصل می شوند (این محل، محل اتصال عضله - تاندون خوانده می شود). عضلات اسکلتی از هزاران سلول یا تار عضلانی طولانی و باریک تشکیل شده اند که حاوی عوامل انقباضی هستند و توسط غشاء یا غلاف آن احاطه شده اند. تارهای عضلانی در دسته هایی به یکدیگر متصل می شوند و قسمت تنه یا شکم ماهیچه را به وجود می آورند. در برخی از عضلات، تنه یا شکم به چند بخش تقسیم می شود. هر تنه خود دارای خاستگاه یا سر می باشد. یک ماهیچه با دو سر، عضله دوسر؛ با سه سر، عضله سه سر؛ و با چهار سر، عضله چهارسر نامیده می شود.

ساختمان ماهیچه

دو نوع تار عضلانی وجود دارد: کند (نوع یک یا قرمز)، سریع (نوع دو یا سفید). تارهای کند انرژی خود را از طریق جریان خون و از اکسیژن تامین می کنند، در حالی که تارهای عضلانی سریع از گلوكزی که به صورت گلیکوژن در ماهیچه ذخیره شده است و بدون مصرف اکسیژن به انرژی تبدیل می شود، استفاده می کنند (به صورت غیر هوازی). تارهای عضلانی کند در مقایسه با تارهای سریع، کوچکترند و کمتر توانایی تجزیه قند به طریق بی هوازی را دارا هستند، سرعت انقباض آنها نیز کندتر است و با شبکه بیشتری از رگ های خونی کوچک (مویرگها) احاطه شده اند، از قدرت کمتر و همچنین تحمل پایین تر نیز برخوردار هستند. تارهای عضلانی کند بسیار خوب به نرمشهای بی تحرک و ساکن واکنش نشان می دهند در حالیکه تارهای عضلانی سریع، به نرمشهای پر تحرک و پویا به ویژه ورزش های سنگین پاسخ بهتری می دهند. تارهای عضلانی سریع به دو نوع IIa و b II تقسیم می شوند. نوع IIa از نیروی زیاد و طولانی مدت برخوردار است در حالی که نوع Ilb برای مدت کوتاهی می تواند از نیروی زیاد استفاده کند. زمانی که ماهیچه منقبض می شود، تارهای عضلانی به ترتیب زیر به طور مداوم فعال می شوند: نوع 1، سپس نوع IIa و در نهایت نوع IIb، تفاوت های قابل توجهی در ساختار ماهیچه ای افراد وجود دارد. رایج ترین ترکیب شامل تعداد مساوی از تارهای عضلانی کند و سریع است، اما در ورزشکارانی که در رشته های استقامتی مشغول هستند (برای مثال دونده های ماراتن)، تارهای عضلانی کند نسبت به تارهای سریع بیشترند در حالی که در یک قهرمان دوی سرعت، تارهای سریع بیشتری وجود دارد. آگاهی از نحوه توزیع و تعداد تارهای عضلانی در ماهیچه ها، در زمان انجام فعالیتهای ورزشی خاص، مهم است.

نحوه کار عضله

نحوه کار عضله، چپ: عضله راست کننده بازو، بالا: عضله خم کننده بازو پیکانهای کوچک نشان می دهند که چگونه بعضی عضلات منقبض و کوتاه می شوند در حالی که بقیه عضلات طويل می گردند.
بافت عضلانی در هر میلی متر مربع از مقطع خود ، به طور معمول توسط ۳۰۰۰ مویرگ که جزیی از شبکه وسیع رگهای خونی کوچک هستند، احاطه می شود. در زمان استراحت عضله، ۹۵ درصد از مویرگها بسته هستند اما در زمان انجام فعالیت فیزیکی، مویرگ ها به منظور تامین جریان خون بیشتر در بافت در حال فعالیت، به طور تصاعدی باز می شوند.

اثرات ورزش در عضلات عبارتند از:

- افزایش آنزیم های عضلات ( کاتالیزورهای پروتئینی)
- افزایش تعداد میتوکندریها به منظور تبدیل انرژی
- افزایش ذخیره سوخت به منظور تولید انرژی
- افزایش شبکه مویرگی
- افزایش حجم عضله (بزرگ شدن عضله یا هیپرتروفی)
این مجموعه آثار، قدرت، استحکام، کارآیی و قابلیت عضله را برای انقباض سریع، افزایش می دهد.


552
0
 
0
دیدگاه ها